Determinacja i budowanie firmy z pasji – Rozmowa z Anną Beker

Od czarnego swetra do własnego studia tańca. O determinacji, wypaleniu i budowaniu firmy z pasji

Nie każda firma zaczyna się od biznesplanu. Czasem zaczyna się od czteroletniej dziewczynki, która po obejrzeniu baletu dostaje gorączki z wrażenia. I od czarnego swetra noszonego przez całe wakacje w geście żałoby.

Historia Anny Becker, założycielki Jazz Dance Studio, to opowieść o konsekwencji, upartości i o tym, że pasja – jeśli jest prawdziwa – potrafi przetrwać kryzysy, wątpliwości i zmieniające się okoliczności.

„Ja wiedziałam, że to jest to”

Przygoda z tańcem zaczęła się wcześnie. Rytmika w Centrum Kultury Zamek, spektakl „Dziadek do orzechów” w Teatrze Wielkim w Poznaniu i dziecięce obrazy brokatu na kokach tancerek. To był moment, w którym „coś się poruszyło”.

Kiedy pojawiła się możliwość zdawania do szkoły baletowej, rodzice – znając trud zawodu tancerza – nie byli przekonani. Odwlekali decyzję, zabrali córkę na wakacje w czasie pierwszych egzaminów. Reakcją była dziecięca żałoba: czarny sweter, kok na głowie i milczący protest.

Determinacja wygrała. Na drugą turę egzaminów Anna poszła i została przyjęta. Tak zaczęła się profesjonalna droga – szkoła baletowa, kolejne etapy edukacji, studia związane z tańcem i pedagogiką.

Już wtedy pojawił się pierwszy przebłysk: oprócz tańczenia fascynowało ją tworzenie choreografii i uczenie innych. Zostawała po zajęciach, pomagała koleżankom, tłumaczyła ćwiczenia. Ziarno przyszłej szkoły zostało zasiane dużo wcześniej, niż powstało studio.

Zespół bez funduszy i bycie „orkiestrą”

Pierwszym realnym marzeniem była własna grupa. W czasach studenckich pojawiła się okazja stworzenia spektaklu. Projekt nie był idealny, pojawiły się komplikacje, ale relacje, które wtedy powstały, okazały się fundamentem.

Tak narodziły się zespoły Patos Potatos Dance Company oraz Flexie & Fusion. Nazwy nie były efektem burzy mózgów w sali konferencyjnej. Powstały naturalnie, z żartów, z charakteru grupy, z sytuacji festiwalowych. Życie pisało scenariusz.

Budowanie zespołu bez dużych budżetów oznaczało ogrom pracy własnej. Szycie kostiumów, organizowanie wyjazdów, kompletowanie sprzętu, dbanie o logistykę. Anna mówi wprost, że uczyła się być „orkiestrą”: pielęgniarką, psychologiem, menedżerką i choreografką jednocześnie.

Równolegle prowadziła zajęcia w różnych miejscach, była zapraszana do tworzenia choreografii w innych szkołach, rozpoczęła pracę jako wykładowczyni w Akademii Muzycznej i w szkole baletowej, do której wcześniej sama uczęszczała. Jej zawodowa codzienność od zawsze była wielowątkowa.

Studio, które nie powstało z decyzji „zakładam biznes”

Jazz Dance Studio nie narodziło się z jednego momentu przełomu. Najpierw były zajęcia prowadzone pod własnym nazwiskiem, raz w tygodniu, w wynajmowanej sali. Ktoś zasugerował, że potrzebne jest logo, nazwa, plakat. Tak pojawiło się Jazz Dance Studio.

To proces, który rósł etapami. Coraz więcej chętnych, więcej godzin, więcej odpowiedzialności. Bez spektakularnego startu, bez odcięcia od etatu i wielkiej rewolucji. Raczej płynne przechodzenie z pasji w strukturę biznesową.

Marzenia wypowiedziane na głos

Wiele razy w rozmowie wraca wątek mówienia o marzeniach na głos. W czasach studenckich Anna powtarzała, że chciałaby zawodowo pojechać do Azji i zobaczyć, jak tam rozwija się taniec. Rok później otrzymała zaproszenie na festiwal w Korei.

Decyzję musiała podjąć w kilka godzin. Strach, niepewność, wyjazd w pojedynkę. Zaryzykowała. Festiwal powtarzał się co roku z innym składem jury, a ona została zapraszana ponownie. W sumie cztery razy.

To nie był przypadek. To był efekt relacji, wcześniejszej pracy, dobrej reputacji. Ale też odwagi, by powiedzieć „tak”, zanim pojawi się pełne poczucie gotowości.

Taniec jako narzędzie rozwoju

W rozmowie pojawia się mocny wątek terapeutyczny. Taniec – nie tylko zawodowy – ma ogromne znaczenie rozwojowe. Badania, o których wspomina Anna, pokazują wpływ tańca na rozwój mózgu, koncentrację i wyniki w nauce.

Przynależność do grupy uczy odpowiedzialności. Trzeba pamiętać o stroju, o wyjeździe, o wsparciu zespołu. Młodzi ludzie uczą się samodzielności szybciej, niż często zakładają rodzice. Przykładem jest Tosia, która na konkursie miała wszystko perfekcyjnie przygotowane, mimo obaw mamy.

Jednocześnie prowadzenie grupy to ogromne obciążenie emocjonalne. Nauczyciel tańca staje się powiernikiem problemów. W świecie porównań, mediów społecznościowych i presji wyglądu dziewczęta często zmagają się z niską pewnością siebie. Rolą pedagoga jest nie tylko nauczyć kroku, ale też pomóc „odblokować” młodą osobę.

Ciemna strona pasji w biznesie

Prowadzenie studia to nie tylko scena i choreografia. To również „papierowe rzeczy”, formalności, telefony od księgowej. Przez lata Anna brała na siebie zbyt wiele. Delegowanie było trudne, bo wydawało się, że nikt nie zrobi czegoś tak dobrze jak ona.

Przyszedł moment wypalenia. Zmęczenie nadmiarem obowiązków, brak przestrzeni dla siebie. Konieczny był wyjazd, dystans i przemyślenie kierunku. Nie rezygnacja z tańca, ale modyfikacja zakresu działań.

Dziś sukces definiuje inaczej niż na początku. Nie jako wynik finansowy, lecz jako możliwość robienia tego, co kocha, przy jednoczesnym zachowaniu przestrzeni dla siebie. Pieniądze są narzędziem – potrzebnym, by realizować autorskie spektakle i projekty – ale nie celem samym w sobie.

Najważniejszy wniosek

Najmocniejszym przesłaniem tej historii jest nieodpuszczanie. Jeśli coś „ściska” w środku, jeśli czujemy, że to nie jest nasza droga, warto szukać alternatywy. Najczęściej żałujemy nie tego, że spróbowaliśmy, lecz że nie spróbowaliśmy.

Czasem trzeba podjąć decyzję w kilka minut. Czasem zrobić własną „żałobę”, by zrozumieć, czego naprawdę nie chcemy oddać. A potem działać.

Jazz Dance Studio to efekt lat pracy, relacji, odwagi i ciągłego uczenia się – również odpuszczania. To dowód, że biznes budowany z pasji nie musi zaczynać się od wielkiej strategii. Może rosnąć razem z człowiekiem. I zmieniać się tak, jak zmienia się jego definicja sukcesu.